SADISTIC.group.__อย่างน้อยที่สุดก็ยังมีเธอ__Super Junior
posted on 13 Jul 2008 21:37 by yenshaฉันกลัวว่าจะสายเกินไปที่อยากโอบกอดเธอไว้
จนกว่าจะรู้สึกว่าบนใบหน้าเธอมีร่องรอยแห่งการเวลาอยู่
จนกว่าจะยืนยันได้ว่านี่คือเธอจริงๆ จนกระทั่งไร้เรี่ยวแรงเพื่อเธอ ฉันยินดี
ไม่ต้องการจะขยับไปไหน อยากจ้องมองเพียงแต่เธอ
จนกว่าเส้นผมของเธอจะมีร่องรอยขาวโพลนดุจเกล็ดหิมะ
จนกระทั่งสายตาเปลี่ยนเป็นขุ่นมัว จนถึงวันที่ไม่อาจสูดดมหายใจได้ต่อไป
ให้เราสองคนไม่พรากจากกัน
หากโลกทั้งใบนี้ ฉันสามรถสละทิ้งได้ทั้งหมด
อย่างน้อยที่สุดก็มีเพียงเธอที่มีค่าพอต่อการทะนุถนอม
แต่เมื่อมีเธออยู่ที่นี่ นี่คือปาฏิหาริย์ของชีวิต
บางทีฉันอาจจะลืมโลกทั้งใบได้
แต่ฉันจะไม่ยอมให้ข่าวคราวของเธอต้องหายลับไป
จนถึงวันที่ไม่อาจสูดลมหายใจได้ต่อไป
ให้เราสองคนไม่พรากจากกัน
มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย เราไม่อาจกำหนดชะตาชีวิตของเราได้
ฉันกลัวว่าเวลาจะเร็วเกินไปจนไม่พอที่จะมองเธออย่างละเอียด
ฉันกลัวว่าเวลาจะช้าเกินไป ทุกเช้าเย็นได้แต่กังวล ว่าจะต้องสูญเสียเธอไป
การนั่งมองใครเป็นเวลา 2 ชั่วโมงครึ่งเป็นเวลาที่นานมากสำหรับคนธรรมดาคนนึง
เป็นเวลาที่นานมากๆสำหรับนั่งมองคนๆนั้น...
แต่สำหรับชั้น 2 ชั่วโมงครึ่งกับการนั่งมองพวกพี่ๆมันเร็วเหลือเกิน
เวลา...ผ่านไปเร็วมากๆเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ภาพที่ชั้นจำได้ดีที่สุดในวันนั้นคือภาพเวทีที่ว่างเปล่า
ภาพเวทีที่ไม่มีพวกพี่ๆ...มันกลับเป็นภาพที่ชั้นจำได้มากที่สุด...
ทำไมหล่ะ ? ทำไมชั้นถึงจำช่วงเวลาที่ดีที่สุดไว้ไม่ได้
อยากจำช่วงเวลาที่มีพี่ๆไว้ให้มากที่สุดแต่ก็ทำไม่ได้
เพราะพี่ๆอยู่ห่างชั้นเกินไปงั้นหรอ ?
หรือเพราะชั้นรักพี่ๆไม่มากพอ
หรือเสียงที่ชั้นตะโกนไปจนสุดเสียงนั้นส่งไปไม่ถึงพวกพี่
หรือแสงสีน้ำเงินจุดหนึ่งที่อยู่ข้างเวทีแท้ๆ...แต่พวกพี่กลับไม่เห็นมัน
หรือเพราะพี่ๆไม่ได้อยู่ตรงหน้าชั้นกันแน่
หรือใจของพวกพี่ไปอยู่ที่ไหนที่ไม่ใช่ที่นี่รึป่าว
หรือเสียงดนตรีและเสียงกรี๊ดที่ดังเกินไป
หรือพวกพี่ไม่ได้สนใจที่จะฟังมันเลย...
Super Junior the 1 st Asia Tour...
Super Show...
edit @ 13 Jul 2008 21:55:21 by SADISTIC.group.
